Nie tęsknię za dawną sobą

Nie tęsknię. Nie dlatego, że nie lubię wspominać. Nie dlatego, że tamta dziewczyna była gorsza, mniej ciekawa albo mniej wartościowa. Po prostu dziś widzę, jak bardzo kiedyś szarpałam się z życiem…

Jak próbowałam wszystko zrozumieć, wszystko poukładać, znaleźć swoje miejsce i odpowiedzi na pytania, które wtedy wydawały mi się najważniejsze na świecie.

Nie tęsknię za tą wersją siebie, która szukała siebie.

Z tą młodzieńczą wrażliwością na dłoni. Z przekonaniem, że jeśli coś czuję, to na pewno ma to jakieś wielkie znaczenie. Z potrzebą, żeby wszystko było jasne, nazwane i poukładane. I z naiwnością.

O Boże, jaka ja byłam czasem naiwna.

Ile rzeczy brałam do siebie. Ile razy wierzyłam, że ludzie są dokładnie tacy, jakimi chciałabym ich widzieć. Ile razy próbowałam coś naprawić, choć nie wszystko było do naprawienia. Ile energii wkładałam w sprawy, które dziś pewnie wzruszyłyby mnie co najwyżej ramionami.

Ale wiesz co?

Ja ją też podziwiam.

Podziwiam za odwagę. Za determinację. Za to, że mimo różnych obaw i niepewności po prostu szła dalej. Nie miała przecież tej wiedzy, którą mam dziś. Nie wiedziała, że niektóre sprawy z czasem przestaną mieć znaczenie. Że niektóre znajomości się skończą. Że nie na każde pytanie znajdzie odpowiedź. Że życie potrafi zaskoczyć, i to nie zawsze w sposób, który sobie wymarzyła.

A mimo to robiła swoje.

Czasem sobie wyobrażam, że spotykam tamtą dawną siebie. Siadam obok niej, przytulam ją i mówię:

„Zobaczysz. Jest dobrze. A będzie jeszcze piękniej”.

Nie wiem, czy by mi uwierzyła. Pewnie miałaby mnóstwo pytań. Pewnie chciałaby wiedzieć, jak dokładnie będzie wyglądało to jej przyszłe życie. Czy wszystko się uda. Czy będzie szczęśliwa. Czy podejmie właściwe decyzje.

A ja chyba nie potrafiłabym jej na wszystko odpowiedzieć.

Powiedziałabym tylko, że nie musi się tak bardzo spieszyć. Że nie musi mieć wszystkiego pod kontrolą. Że czasem można odpuścić, zmienić zdanie, wybrać inną drogę. I że nie każda porażka oznacza, że coś z nią jest nie tak.

Powiedziałabym jej, że kiedyś będzie miała więcej spokoju.

Nie dlatego, że życie stanie się idealne. Ale dlatego, że ona sama trochę inaczej zacznie na nie patrzeć.

I chyba właśnie to najbardziej lubię w tym całym dorastaniu. Nie chodzi o to, że nagle stajemy się mądrzejsze od wszystkich dookoła. Raczej o to, że z czasem przestajemy potrzebować tylu odpowiedzi. Niektóre rzeczy zwyczajnie przestają nas obchodzić. Inne zaczynamy rozumieć. A jeszcze inne przyjmujemy takie, jakie są.

Nie muszę już być tą samą osobą, którą byłam kiedyś.

Nie muszę wracać do dawnych marzeń, dawnych przekonań ani dawnych wersji siebie. Mogę je wspominać z sympatią, ale nie muszę za nimi tęsknić.

Bo lubię siebie dzisiaj.

Lubię tę kobietę, która już nie musi wszystkim się podobać. Która potrafi powiedzieć „nie”, bez pisania w głowie całego uzasadnienia. Która coraz częściej wybiera spokój zamiast udowadniania czegokolwiek. Która nie ma już takiej potrzeby, żeby wszystko wiedzieć, wszystko rozumieć i wszystko naprawiać.

Lubię siebie.

I może to jest właśnie jedna z tych rzeczy, których nie da się zaplanować. Nie przychodzi z dnia na dzień. Nie pojawia się nagle, po przeczytaniu jednej mądrej książki czy wysłuchaniu inspirującego podcastu.

Przychodzi powoli. Z doświadczeniem. Z czasem. Z życiem, które raz nas przytula, a innym razem trochę przeczołguje.

A potem pewnego dnia patrzysz w lustro i myślisz sobie, że całkiem fajnie być sobą.

Nie tęsknię za dawną sobą.

Ale gdybym mogła, przytuliłabym ją jeszcze raz.

I powiedziała:

„Dziękuję. Dobrze sobie poradziłaś. Teraz już ja się tym zajmę”.

A Ty?

Tęsknisz za dawną sobą, czy lubisz tę, którą jesteś dzisiaj?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.