Pamiętacie taki program „Perfekcyjna pani domu”? Pokazywano tam, jak powinno się prowadzić idealny dom. Jak sprzątać, układać, organizować, żeby wszystko było na swoim miejscu. A tak naprawdę… jak wzbudzić poczucie winy w oglądających. Oglądałam. Nawet pewne zasady stosowałam, bo chciałam prowadzić perfekcyjny dom. A potem dotarło do mnie, że chyba zwariowałam.
Bo nagle okazało się, że mój dom nie jest wystarczająco idealny. Że można coś zrobić lepiej, dokładniej, bardziej zgodnie z jakimś wyobrażeniem o tym, jak powinno wyglądać życie.
I zaczęłam się zastanawiać: po co mi to właściwie?
Czy naprawdę potrzebuję domu, w którym wszystko jest idealnie poukładane? Czy muszę mieć zawsze czystą kuchnię, wypolerowaną łazienkę i poduszki ułożone tak, żeby nikt nie odważył się na nich usiąść?
No nie.
Nieidealnie znaczy prawdziwie
Nie wiem, kiedy dokładnie dotarło do mnie, że nie wszystko musi być zrobione idealnie.
Może wtedy, kiedy przestałam traktować porządek jako dowód na to, że dobrze sobie radzę. A może wtedy, kiedy zrozumiałam, że życie nie jest projektem, który trzeba nieustannie poprawiać.
Bo przecież można mieć czysty dom, ale niekoniecznie idealnie czysty.
Można ugotować obiad, który nie wygląda jak z książki kucharskiej.
Można wyjść z domu w ubraniu, które nie jest perfekcyjnie wyprasowane.
Można też po prostu usiąść na kanapie, nawet jeśli w zlewie czekają naczynia.
I co?
I nic.
Naprawdę nic się nie wydarzy.
Perfekcyjne życie przeniosło się na Instagram
Kiedyś mieliśmy programy telewizyjne, w których ktoś pokazywał nam, jak powinien wyglądać idealny dom.
Dzisiaj mamy Instagram.
Idealne wnętrza, idealne śniadania, idealne poranki, idealne relacje i idealnie uśmiechnięte kobiety, które najwyraźniej nigdy nie mają problemu z tym, że nie wiedzą, co zrobić na obiad.
Oczywiście wiem, że to tylko obrazki. Że każdy pokazuje wybrany fragment swojego życia. Że za pięknym zdjęciem może kryć się zupełnie zwyczajna codzienność.
Ale mimo tej świadomości łatwo wpaść w pułapkę porównywania.
Bo kiedy oglądasz kolejne piękne wnętrze, zaczynasz zastanawiać się, czy Twoje nie mogłoby wyglądać lepiej.
Kiedy widzisz idealnie zorganizowany poranek, może pojawić się myśl, że Ty też powinnaś tak zaczynać dzień.
A kiedy patrzysz na czyjeś życie, które wygląda jak nieustające pasmo przyjemności, możesz przez chwilę pomyśleć, że Twoje jest jakieś mniej udane.
I właśnie to mnie w tym wszystkim irytuje.
Nie samo pokazywanie ładnych rzeczy. Nie inspiracje. Nie piękne zdjęcia.
Tylko to, że coraz łatwiej uwierzyć, że nasze zwyczajne życie jest niewystarczające.
Nie chcę żyć w domu, w którym wszystko jest na pokaz
Lubię ładne rzeczy. Lubię przyjemne wnętrza, dobrą kawę, estetyczne przestrzenie i wszystko to, co sprawia, że dobrze czuję się w swoim otoczeniu.
Ale nie chcę, żeby mój dom stał się miejscem, w którym nie można normalnie żyć.
Nie chcę bać się postawić kubka na stole, bo zostawi ślad.
Nie chcę sprzątać przed każdym przyjściem gości tak, jakby mieli przeprowadzać kontrolę jakości.
Nie chcę też spędzać wolnego czasu na doprowadzaniu wszystkiego do stanu, w którym mogłabym zrobić zdjęcie i opublikować je z podpisem „slow morning”.
Bo czasem slow morning oznacza dla mnie po prostu to, że siedzę z kawą, mam na sobie wygodne ubranie i przez chwilę nie robię absolutnie nic.
I to jest wystarczająco dobre.
Perfekcjonizm potrafi ukraść nam całkiem sporo życia
Zastanawiam się czasem, ile czasu i energii tracimy na poprawianie rzeczy, które wcale nie wymagają poprawy.
Ile razy odkładamy odpoczynek, bo jeszcze coś trzeba zrobić.
Ile razy nie cieszymy się z tego, co już mamy, bo w głowie pojawia się lista tego, co mogłoby być lepsze.
Może warto czasem zadać sobie pytanie: czy to naprawdę ma znaczenie?
Czy naprawdę muszę mieć idealnie posprzątane mieszkanie, żeby zaprosić kogoś na kawę?
Czy naprawdę muszę przygotować wyjątkowy posiłek, żeby spędzić miły wieczór?
Czy naprawdę muszę mieć wszystko dopięte na ostatni guzik, żeby uznać, że dobrze przeżyłam dzień?
Nie wszystko musi być dopracowane.
Nie wszystko musi zachwycać.
Nie wszystko musi być gotowe na pokaz.
I chyba właśnie tego chcę się trzymać
Nieidealnie znaczy prawdziwie.
Chcę mieć dom, w którym dobrze się żyje, a nie taki, który wygląda jak katalog.
Chcę mieć czas na rzeczy, które sprawiają mi przyjemność, a nie tylko na te, które wypada zrobić.
Chcę cieszyć się zwyczajnymi dniami, nawet jeśli nie są szczególnie fotogeniczne.
I chcę pamiętać, że moje życie nie musi wyglądać jak czyjś idealny obrazek, żeby było dobre.
Bo może w tym całym dążeniu do perfekcji za często zapominamy, że życie nie jest po to, żeby wyglądało.
Jest po to, żeby je przeżyć.
A Ty? Zdarza Ci się odpuszczać perfekcję? Czy może nadal masz w głowie tę małą panią domu, która przypomina, że jeszcze coś trzeba poprawić?