Mam taką znajomą, która od dzieciństwa wiedziała, jak będzie wyglądało jej życie. Że zostanie pielęgniarką i będzie miała dwójkę dzieci. Plan wypełniła w stu procentach. Można powiedzieć, że życie zrealizowało jej scenariusz niemal punkt po punkcie. Ja z kolei… miałam różne plany. Niektóre całkiem poważne, inne może trochę naiwne. Były takie, które wydawały mi się wtedy najważniejsze na świecie. I takie, o których dziś już nawet nie pamiętam…
Żaden z nich nie pokrywa się dokładnie z moją obecną rzeczywistością.
Czy żałuję?
Ani trochę.
Bo kiedy patrzę na swoje życie z perspektywy tych wszystkich lat, widzę, że nie zawsze to, co sobie zaplanowałam, było tym, czego naprawdę potrzebowałam. Czasem chciałam czegoś, co z dzisiejszego punktu widzenia zupełnie do mnie nie pasuje. Czasem wybierałam drogę, która prowadziła w innym kierunku, niż zamierzałam. A czasem po prostu życie robiło swoje, nie pytając mnie specjalnie o zdanie.
I jakoś tak się stało, że jestem tutaj.
W miejscu, którego kiedyś nie potrafiłabym sobie wyobrazić. Z doświadczeniami, których nie planowałam zdobywać. Z ludźmi, których nie przewidywałam w swoich życiowych scenariuszach. Z historią, której nie napisałabym sama, gdybym miała możliwość usiąść kiedyś z kartką i zaplanować wszystko od początku.
Ale może właśnie dlatego ta historia jest moja.
Przeszłość to coś, co mnie ukształtowało. Wszystkie moje wybory, również te mniej rozsądne, wszystkie zakręty, potknięcia i niespodziewane zwroty akcji doprowadziły mnie do miejsca, w którym teraz piszę ten tekst.
I wiesz co? Coraz bardziej upewniam się w przekonaniu, że wszystko było i jest po coś.
Nie mówię, że wszystko, co nam się przydarza, jest dobre. Nie zamierzam też udawać, że każda trudna sytuacja niesie ze sobą jakąś piękną lekcję, którą koniecznie trzeba odkryć. Czasem coś po prostu boli. Czasem coś się nie udaje. Czasem tracimy, choć bardzo chcieliśmy zatrzymać.
Ale nawet takie doświadczenia zostawiają w nas ślad. Zmieniają sposób, w jaki patrzymy na świat. Uczą nas, czego już nie chcemy, na co nie mamy zgody i co jest dla nas naprawdę ważne.
Może dlatego po czterdziestce coraz mniej interesuje mnie pytanie, czy moje życie wygląda tak, jak powinno.
Bo właściwie… według czyich zasad?
Czy powinnam była osiągnąć coś więcej? Być w innym miejscu? Mieć więcej, mniej, inaczej? Czy istnieje jakiś uniwersalny plan na życie, który wszyscy powinniśmy zrealizować, a potem dostać pieczątkę z napisem: „Gratulacje, wszystko zgodnie z instrukcją”?
Jeśli istnieje, to chyba gdzieś zgubiłam tę instrukcję. I szczerze mówiąc, nie mam już specjalnej ochoty jej szukać.
Dziś bardziej niż kiedyś lubię myśl, że życie nie musi być zaplanowane w najdrobniejszych szczegółach. Że możemy zmieniać zdanie. Że możemy chcieć czegoś innego niż kiedyś. Że nie musimy trzymać się kurczowo marzeń sprzed dwudziestu lat tylko dlatego, że kiedyś były dla nas ważne.
Nie jesteśmy przecież tymi samymi ludźmi, którymi byliśmy na początku naszej drogi.
I może właśnie w tym jest coś pięknego.
Bo życie, którego nie planowałam, okazało się życiem, w którym mam swoje miejsce. Nie idealnym, nie zawsze prostym, ale własnym.
A kiedy dziś myślę o wszystkich drogach, którymi mogłam pójść, nie zastanawiam się, co by było, gdyby.
Zamiast tego patrzę na to, co mam.
I coraz częściej myślę sobie, że całkiem dobrze mi się to życie poukładało.
Nawet jeśli nie do końca według planu.