Co zmienia się w życiu kobiety po 40? Nowe podejście do życia

Mam wrażenie, że wraz z przekroczeniem „magicznej” czterdziestki coś się we mnie zmieniło. Tak jakby ktoś zmodyfikował wcześniejsze ustawienia fabryczne. I to na lepsze.

Mam 41 lat, a czuję się najwyżej na 30. Nie chodzi mi oczywiście o to, że nagle ubyło mi zmarszczek, a lustro zaczęło pokazywać zupełnie inną osobę. Chociaż przyznam, że gdyby tak się stało, nie miałabym nic przeciwko.

Zmieniło się coś znacznie ważniejszego. Zaczęłam inaczej myśleć, dosadniej stawiać granice i skupiać się na tym, co naprawdę ważne. Dla mnie.

I wiesz, cholernie dobrze mi z tym.

Czterdziestka, czyli nowe ustawienia fabryczne

Nie wiem, czy to kwestia wieku, doświadczenia, czy może zwyczajnie tego, że człowiek w końcu ma już dość niektórych rzeczy. Ale po czterdziestce zaczęłam dostrzegać, że nie wszystko, co kiedyś wydawało mi się ważne, nadal takie jest.

Niektóre sprawy przestały zaprzątać mi głowę. Niektóre relacje zaczęłam postrzegać inaczej. A pewne rzeczy, na które wcześniej pewnie machnęłabym ręką, dziś potrafię nazwać po imieniu.

Może dlatego, że przez te wszystkie lata zdążyłam się już trochę poznać. Wiem, co lubię, czego nie lubię, co mi służy, a co zwyczajnie odbiera energię. I coraz mniej mam ochotę udawać, że jest inaczej.

Nie oznacza to, że nagle stałam się nieomylna. Nadal zdarza mi się podejmować głupie decyzje, nadal potrafię się pomylić i nadal mam mnóstwo rzeczy do odkrycia. Ale chyba łatwiej mi zaakceptować, że nie muszę być idealna.

I to jest naprawdę całkiem przyjemne uczucie.

Mniej przejmowania się tym, co pomyślą inni

Kiedyś chyba częściej zastanawiałam się, jak zostanę odebrana. Czy komuś będzie przykro, czy ktoś się obrazi, czy moje zdanie nie zabrzmi zbyt dosadnie. Czy wypada tak powiedzieć, czy może lepiej przemilczeć.

Dziś coraz częściej myślę: a właściwie dlaczego miałabym?

Nie chodzi o to, że przestałam liczyć się z innymi ludźmi. Wręcz przeciwnie. Szanuję ich zdanie, uczucia i wybory. Ale coraz lepiej rozumiem, że szacunek do innych nie powinien oznaczać rezygnacji z siebie.

Nie muszę wszystkim się podobać czy też być zawsze miła, uśmiechnięta i gotowa do pomocy. Nie muszę też tłumaczyć się z każdej decyzji, którą podejmuję.

I chyba właśnie to jest jedna z większych zmian. Coraz mniej energii poświęcam na zastanawianie się, czy ktoś zaakceptuje moje wybory. Zamiast tego wolę sprawdzić, czy sama jestem z nimi w zgodzie.

Granice? Tak, poproszę!

Zawsze podziwiałam ludzi, którzy potrafią powiedzieć „nie” bez wielkiego poczucia winy. Tak zwyczajnie. Bez tłumaczenia się przez piętnaście minut i bez dopisywania całej historii swojego życia.

I chyba powoli sama się tego uczę.

Nie zawsze jest łatwo. Czasem nadal pojawia się myśl, że może powinnam, że przecież to nic wielkiego, że komuś będzie przykro. Ale coraz częściej potrafię zatrzymać się i zapytać siebie: czy naprawdę chcę to zrobić?

Bo przecież można być dobrą osobą i jednocześnie nie mieć ochoty na wszystko.

Można kogoś lubić, a mimo to nie zgadzać się z jego zdaniem. Pomagać, ale nie brać na siebie odpowiedzialności za cały świat. Albo też po prostu odmówić, jeśli coś nam nie odpowiada.

I nie, nie trzeba przy tym wygłaszać przemówienia ani składać podania z uzasadnieniem.

Zaczynam wybierać to, co naprawdę ważne

Mam wrażenie, że z wiekiem coraz lepiej rozumiemy, że nie da się być wszędzie i robić wszystkiego. Że czas, energia i uwaga nie są zasobami, które można bez końca uzupełniać.

Dlatego zaczynamy wybierać.

Wybieramy ludzi, z którymi dobrze nam się rozmawia. Rzeczy, które sprawiają nam przyjemność. Aktywności, które dają satysfakcję, a nie tylko kolejne zadania do odhaczenia.

Może też przychodzi taki moment, kiedy przestajemy czekać na idealny czas. Na lepszy moment, spokojniejszy okres, mniej obowiązków. Bo przecież zawsze coś będzie.

I nagle okazuje się, że można zacząć biegać, zapisać się na kurs, pojechać w miejsce, które od dawna chodzi nam po głowie, albo po prostu spędzić sobotę tak, jak mamy na to ochotę.

Bez wielkiego planu. Bez poczucia, że trzeba na to zasłużyć.

Nie muszę już nikomu niczego udowadniać

To chyba jedna z tych rzeczy, które przychodzą z doświadczeniem.

Nie muszę udowadniać, że jestem wystarczająco dobra. Potrafię. Mam rację. Moje życie wygląda tak, jak powinno. Nie muszę też ścigać się z innymi kobietami, porównywać swoich osiągnięć ani sprawdzać, czy przypadkiem nie zostałam w tyle.

Bo w pewnym momencie dociera do człowieka, że każdy ma swoją historię. Swoje tempo, swoje możliwości, swoje trudności i swoje marzenia.

A życie nie jest konkursem, w którym na koniec dostajemy medal za najlepiej zrealizowany scenariusz.

Może dlatego coraz bardziej lubię własną drogę. Nie zawsze prostą, nie zawsze zgodną z planem, ale moją.

Czterdziestka nie oznacza, że wszystko już wiem

I to jest chyba najfajniejsze.

Bo z jednej strony mam więcej doświadczenia, a z drugiej nadal jestem ciekawa świata. Nadal chcę próbować nowych rzeczy, poznawać ludzi, uczyć się i sprawdzać, co jeszcze może mnie zaskoczyć.

Nie czuję, że coś się skończyło. Raczej mam wrażenie, że wiele rzeczy dopiero zaczynam rozumieć.

Czterdziestka nie musi być żadnym przełomem. Nie każda kobieta musi nagle zmieniać pracę, porzucać dotychczasowe życie albo odkrywać siebie na nowo. Czasem zmiana polega po prostu na tym, że zaczynamy lepiej czuć się we własnej skórze.

I że coraz częściej podejmujemy decyzje nie dlatego, że tak wypada, ale dlatego, że tak chcemy.

I wiesz co? Cholernie dobrze mi z tym

Nie wiem, czy to zasługa czterdziestki, czy może po prostu kolejny etap mojego życia. Ale jeśli te nowe ustawienia fabryczne mają oznaczać więcej spokoju, więcej dystansu, mniej udowadniania i większą zgodę na siebie, to ja jestem za.

Nie zamierzam twierdzić, że po czterdziestce wszystko staje się łatwiejsze. Życie nadal potrafi zaskoczyć, obowiązki nie znikają, a problemy nie pytają o datę urodzenia.

Ale może właśnie dlatego warto bardziej świadomie wybierać to, co chcemy z tym życiem zrobić.

Bo czterdziestka nie jest końcem młodości ani początkiem jakiegoś obowiązkowego kryzysu. Może być po prostu momentem, w którym zaczynamy żyć trochę bardziej po swojemu.

A Ty? Masz wrażenie, że po czterdziestce coś się w Tobie zmieniło? A może te nowe ustawienia fabryczne dopiero czekają na aktualizację?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.