Dlaczego już nie chcę być zajęta przez cały czas

Kiedyś powiedziałam przy kasie, że na spokojnie, mi się nie spieszy, mam czas. Usłyszałam w odpowiedzi, że w takim razie jestem bogatym człowiekiem. I wiesz, faktycznie tak jest. Nie chodzi oczywiście o pieniądze. Chociaż nie ukrywam, że gdyby jedno szło w parze z drugim, nie miałabym nic przeciwko. Chodzi o czas.

Przez długi czas wydawało mi się, że jeżeli będę cały czas zajęta, to znaczy, że jestem coś warta. Że jestem dorosłym, zapracowanym człowiekiem, który jakimś cudem znajduje czas na wszystko.

Praca, dom, obowiązki, sprawy do załatwienia, spotkania, plany. Najlepiej wszystko naraz, a pomiędzy tym jeszcze kilka rzeczy, które koniecznie trzeba zrobić.

Bo przecież nie można tak po prostu siedzieć i nic nie robić.

Teraz jestem kobietą po czterdziestce, która ma czas.

Na ważne dla siebie sprawy.

Zajęta, czyli jaka?

Mam wrażenie, że bycie zajętym stało się czymś w rodzaju społecznego odznaczenia.

Pytasz kogoś, co słychać, a w odpowiedzi słyszysz: „Och, strasznie dużo się dzieje, nie mam chwili dla siebie”.

I jakoś tak przyjęło się, że to brzmi dobrze.

Że jeśli ktoś ma napięty grafik, ciągle gdzieś biegnie, załatwia, organizuje i nie może znaleźć wolnej chwili, to znaczy, że jest człowiekiem sukcesu.

A jeśli ma czas na spokojną kawę, spacer czy zwyczajnie na posiedzenie w domu, to może trochę za mało się stara?

Nie wiem, skąd wzięło się takie przekonanie.

Ale sama kiedyś w nie wierzyłam.

Wydawało mi się, że powinnam być zajęta. Że dobrze zorganizowana kobieta to taka, która potrafi zmieścić w jednym dniu wszystko, co sobie zaplanowała.

A jeśli jeszcze znajdzie czas na coś dodatkowego, to już w ogóle należy jej się medal.

Tylko że w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, po co właściwie to wszystko.

Nie mamy czasu czy tylko tak nam się wydaje?

I tu dochodzimy do ciekawej kwestii.

Bo często mówimy, że nie mamy czasu.

Nie mamy czasu na książkę. Nie mamy czasu na spacer. Nie mamy czasu na spotkanie z przyjaciółką. Nie mamy czasu na zadbanie o siebie.

A potem okazuje się, że całkiem sporo tego czasu spędzamy na rzeczach, które niewiele wnoszą do naszego życia.

Scrollujemy Instagram. Oglądamy kolejne filmiki. Przechodzimy z jednej aplikacji do drugiej. Czytamy komentarze pod postami ludzi, których nawet nie znamy.

I nagle mija pół godziny.

Albo godzina.

A czasem znacznie więcej.

Nie twierdzę, że nie można spędzać czasu w social mediach. Sama korzystam, czytam, oglądam, czasem coś mnie rozbawi, czasem zainspiruje.

Ale jest różnica między świadomym spędzaniem czasu a bezwiednym przewijaniem kolejnych treści, bo jakoś tak wyszło.

I może właśnie warto się czasem zastanowić, czy naprawdę nie mamy czasu, czy po prostu oddajemy go rzeczom, które nie są dla nas szczególnie ważne.

Zajętość potrafi być całkiem wygodna

Bo kiedy jesteśmy zajęte, nie musimy się zastanawiać, co właściwie chcemy zrobić.

Nie musimy konfrontować się z tym, że od dawna odkładamy jakąś sprawę. Że chciałybyśmy coś zmienić. Że może potrzebujemy odpoczynku, a może zwyczajnie nie wiemy, co zrobić z wolnym czasem.

Zajętość daje nam gotową odpowiedź.

Mam dużo pracy. Mam mnóstwo obowiązków. Nie mam czasu.

I temat zamknięty.

A przecież czasem to właśnie w tych wolnych chwilach możemy zrobić coś, co naprawdę ma dla nas znaczenie.

Poczytać. Pójść na spacer. Zadzwonić do kogoś, z kim dawno nie rozmawiałyśmy. Zająć się czymś, co od dawna odkładamy.

Albo po prostu usiąść i przez chwilę niczego nie robić.

Nie chcę już być zajęta dla samej zajętości

Nie oznacza to, że nagle porzuciłam obowiązki.

Nadal pracuję, nadal mam sprawy do załatwienia, nadal zdarzają się dni, kiedy wszystko dzieje się jednocześnie.

Ale coraz mniej interesuje mnie udowadnianie, że jestem zajęta.

Nie chcę wypełniać każdej wolnej chwili czymś, co powinnam zrobić.

Nie chcę też traktować odpoczynku jak nagrody, którą dostanę dopiero wtedy, gdy wszystko będzie zrobione.

Bo przecież zawsze będzie coś do zrobienia.

Zawsze znajdzie się kolejna rzecz, którą można poprawić, uporządkować, załatwić albo zaplanować.

I jeśli będę czekała na moment, w którym wszystko będzie gotowe, to prawdopodobnie nigdy się go nie doczekam.

Czas to całkiem niezły luksus

Dzisiaj coraz bardziej doceniam możliwość powiedzenia, że się nie spieszę.

Że mam czas.

Nie dlatego, że nie mam obowiązków. Nie dlatego, że moje życie jest wolne od problemów.

Ale dlatego, że nie chcę już traktować każdej chwili jak czegoś, co trzeba maksymalnie wykorzystać.

Chcę mieć czas na rzeczy, które są dla mnie ważne.

Na ludzi, z którymi dobrze mi się rozmawia.

Na swoje zainteresowania.

Na zwyczajne życie, które nie musi być nieustannym pasmem aktywności.

I chyba właśnie dlatego tak dobrze pamiętam tamtą rozmowę przy kasie.

Bo ktoś jednym zdaniem uświadomił mi, że czas jest czymś, co naprawdę warto doceniać.

Nie muszę być cały czas zajęta, żeby moje życie miało wartość.

Nie muszę też wszystkim udowadniać, że mam pełny grafik.

Wystarczy, że wiem, na co chcę przeznaczyć swój czas.

A Ty? Masz poczucie, że ciągle brakuje Ci czasu? A może coraz częściej łapiesz się na tym, że wcale nie chcesz już być zajęta przez cały dzień?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.